Nieuws

Klimaatpakket post-2012 : een fenomenale uitdaging

Op 23 januari heeft de Europese Commissie haar langverwachte voorstellen op tafel gelegd voor het Europese klimaatbeleid na 2012. Dat jaar loopt immers het Kyoto-Protocol af en vervallen de internationale afspraken die in dat verband in 1997 werden gemaakt.

Op 23 januari heeft de Europese Commissie haar langverwachte voorstellen op tafel gelegd voor het Europese klimaatbeleid na 2012. Dat jaar loopt immers het Kyoto-Protocol af en vervallen de internationale afspraken die in dat verband in 1997 werden gemaakt.

De Europese Ministerraad van 8 en 9 maart 2007 had al beslist dat de EU niet zou wachten op nieuwe internationale afspraken, en had de Commissie gevraagd voorstellen uit te werken om de emissies van broeikasgassen tegen 2020 terug te brengen tot 20% onder hun niveau van 1990. Indien er toch nog nieuwe internationale afspraken worden gemaakt, stijgt die doelstelling zelfs tot 30%.

Het ambitieuze en veelomvattende pakket bestaat uit 5 grote luiken:
• de grote industriële uitstoters (waaronder de meeste bedrijven uit de basischemie) worden ondergebracht in een vernieuwd systeem van emissierechtenhandel. Hun uitstoot moet tussen 2005 en 2020 met 21% dalen. Het systeem wordt vanuit Europa gestuurd, en de rechten zullen in steeds toenemende mate worden geveild door de lidstaten. Alleen zeer energie-intensieve bedrijven die bovendien onderhevig zijn aan de internationale concurrentie kunnen nog gratis rechten krijgen;
• voor de andere actoren (overige bedrijven, gezinnen, transport) wordt een uitstootplafond per lidstaat vastgelegd (voor België 15% minder dan in 2005). Hun reductieplannen worden autonoom door de lidstaten bepaald;
• het aandeel van hernieuwbare energie (groene stroom, groene warmte en biobrandstoffen) in het totale energieverbruik moet tegen 2020 stijgen tot 20% (tegen 8,5% in Europa nu). Elke lidstaat krijgt een eigen, dwingende doelstelling opgelegd (voor België 13%) die rekening houdt met de bestaande toestand en de economische draagkracht van elk land, maar niet met het potentieel voor hernieuwbare productie.
• het steunbeleid voor milieudoelstellingen wordt aangepast en geharmoniseerd;
• er wordt een richtlijn voorgesteld om een gemeenschappelijk kader te creëren voor de opslag van CO2 (carbon capture and sequestration, of CCS).

Deze maatregelen vormen een grote uitdaging voor alle lidstaten, ondernemingen en burgers in de Europese Unie. Voor de chemische bedrijven die zullen moeten deelnemen aan het vernieuwde systeem van emissierechtenhandel, komt het er in de eerste plaats op aan om verder te kunnen rekenen op gratis allocatie. Hiervoor zullen we, samen met onze Europese federatie CEFIC, moeten aantonen dat onze activiteiten niet alleen energie-intensief zijn, maar bovendien moeten opboksen tegen internationale concurrentie. Voor de overige actoren dient met de Belgische federale en regionale overheden te worden onderhandeld over de te nemen maatregelen. Wat hernieuwbare energie betreft, werd ons land, door zijn geografische ligging, een bijzonder zware doelstelling opgelegd.  Er zal moeten worden gerekend op de mogelijkheid om hernieuwbare energie in te voeren om te vermijden dat de energieprijzen de pan uitswingen.

Iedereen is het erover eens: dit plan is bijzonder ambitieus, maar biedt ook tal van opportuniteiten voor de chemische industrie : onze materialen en producten zijn onmisbaar om onszelf en anderen te helpen de doelstellingen te halen.  Dit plan kan echter de ontwikkelingskansen en zelfs het voortbestaan van de Europese industrie (en in het bijzonder de energie-intensieve) op de helling te zetten. De voorstellen moeten in de loop van de volgende maanden nog bekrachtigd worden door het Europese Parlement en de Ministerraad, en kunnen nog belangrijke wijzigingen ondergaan. essenscia zal het dossier op de voet volgen en houdt haar leden op de hoogte van de verdere evoluties.